اي که مست از می ناب دگريد چه سبک ، بال زنان مي گذريد...
تا به کي مست لب يار شدن باز گرديد و مرا هم ببريد...
من به همراه دلم خاک شدم حال و احوال مرا مي نگريد؟...
من پي چشمه اي از نور و شما مثل خورشيد خدا شعله وريد...
کاش مي شد که هبوطي بکنيد کاش مي شد که مرا هم ببريد
مطلبی به نقل از وبلاگ امید مهدی نژاد.
ما را به رندي افسانه كردند پيران جاهل، شيخان گمراه
از دست زاهد كرديم توبه وز فعل عابد استغفرالله
جانا چه گويم شرح فراقت چشميّ و صد نم ، جانيّ و صد آه
از باغ میبرند چراغانیات کنند ..................................... تا کاج جشنهای زمستانیات کنند
پوشاندهاند "صبح" تو را "ابرهای تار" ............................. تنها به این بهانه که بارانیات کنند
یوسف به این رها شدن از چاه دل مبند .............................. این بار میبرند که زندانیات کنند
ای گل گمان مبر به شب جشن میروی .............................. شاید به خاک مردهای ارزانیات کنند
یک نقطه بیش فرق "رحیم" و "رجیم" نیست ........................ از نقطهای بترس که شیطانیات کنند
آب طلب نکرده همیشه مراد نیست .................................. گاهی بهانه است که قربانیات کنند
فاضل نظری
