کلیک کنید : مجموعه مناجات پیر هرات خواجه عبدالله انصاری
دل، شيدايى توست. دل هوايى توست. دل به غيب گرايش دارد و بىقرار است و تو اين دل بىقرار را صدا مىزنى... و به جنبش مىآورى. پس چگونه رهايش مىكنى و بال و پرش را بر ديوارهاى قفس، پژمرده مىگذارى و در پشت ميلههاى غفلت كه طراحى كردهاند تا فراموشم شوى، تنهايم مىگذارى. . . . .
هر وقت عزمم را جزم کردم و آماده و مصمم ایستادم به نماز روبه روی
تو و مناجات با تو
خواب را فرستادی سراغم
و حال مناجات را از من گرفتی
هر وقت گفتم دیگر بعد از این اوضاعم را درست می کنم
گفتم می روم آنجاهایی که اهل توبه و انابه می روند
یک اتفاقی افتاد.....
